beled sûresi

Lâ uksimu bihâżâ-lbeled(i) Ve ente hillun bihâżâ-lbeled(i) Ve vâlidin vemâ veled(e) Lekad ḣalaknâ-l-insâne fî kebed(in)

Sen bu beldedeyken bu beldeye (Mekke’ye), babaya ve ondan meydana gelen çocuğa yemin ederim ki, biz insanı bir sıkıntı ve zorluk içinde (olacak ve bunlara göğüs gerecek şekilde) yarattık.

Eyahsebu en len yakdira ‘aleyhi ehad(un)

İnsanoğlu, kendisine kimsenin güç yetiremeyeceğini mi sanıyor?

Yekûlu ehlektu mâlen lubedâ(n)

“Yığınla mal harcadım” diyor.

Eyahsebu en lem yerahu ehad(un)

Kendisini kimsenin görmediğini mi sanıyor?

Elem nec’al lehu ‘ayneyn(i) Ve lisânen ve şefeteyn(i) Ve hedeynâhu-nnecdeyn(i)

Biz ona iki göz, bir dil, iki dudak vermedik mi; iki apaçık yolu (hayır ve şer yollarını) göstermedik mi?

Felâ-ktehame-l’akabe(te)

Fakat o, sarp yokuşa atılmadı.

Vemâ edrâke mâ-l’akabe(tu)

Sarp yokuşun ne olduğunu sen ne bileceksin?

Fekku rakabe(tin)

O tutsak bir boynu çözmek (köle azat etmek)tir.

Ev it’âmun fî yevmin żî mesġabe(tin) Yetîmen żâ makrabe(tin) Ev miskînen żâ metrabe(tin)

Yahut şiddetli bir açlık gününde kendisiyle yakınlığı olan bir yetimi, yahut yerde sürünen bir yoksulu doyurmaktır.

Śumme kâne mine-lleżîne âmenû ve tevâsav bi-ssabri ve tevâsav bil-merhame(ti) Ulâ-ike ashâbu-lmeymene(ti)

Sonra da iman edenlerden olup birbirine sabrı tavsiye edenlerden, birbirine merhameti tavsiye edenlerden olanlar var ya, işte onlar Ahiret mutluluğuna erenlerdir.

Velleżîne keferû bi-âyâtinâ hum ashâbu-lmeş-eme(ti)

Âyetlerimizi inkâr edenler ise; kötülüğe batmış kimselerdir.

‘Aleyhim nârun musade(tun)

Üzerlerinde etrafı sımsıkı kapatılmış bir ateş vardır.