abese sûresi

‘Abese ve tevellâ En câehu-l-a’mâ

Kendisine o âmâ geldi diye Peygamber yüzünü ekşitti ve öteye döndü.

Vemâ yudrîke le’allehu yezzekkâ

(Ey Muhammed!) Ne bilirsin, belki de o arınacak,

Ev yeżżekkeru fetenfe’ahu-żżikrâ

Yahut öğüt alacak da bu öğüt kendisine fayda verecek.

Emmâ meni-staġnâ

Kendini muhtaç hissetmeyene gelince;

Fe-ente lehu tesaddâ

Sen, ona yöneliyorsun.

Vemâ ‘aleyke ellâ yezzekkâ

(İstemiyorsa) onun arınmamasından sana ne!

Ve-emmâ men câeke yes’â Ve huve yaḣşâ Fe-ente ‘anhu telehhâ

Allah’a karşı derin bir saygıyla korku içinde koşarak sana geleni ise bırakıp, ona aldırmıyorsun.

Kellâ innehâ teżkira(tun)

Hayır, böyle yapma! Çünkü bu (Kur’an) bir öğüttür.

Femen şâe żekerah(u)

Dileyen ondan öğüt alır.

Fî suhufin mukerrame(tin) Merfû’atin mutahhera(tin) Bi-eydî sefera(tin) Kirâmin berara(tin)

O, şerefli ve sâdık yazıcı meleklerin elindeki yüksek, tertemiz ve çok değerli sahifelerdedir.

Kutile-l-insânu mâ ekferah(u)

Kahrolası (inkârcı) insan! Ne nankördür o!

Min eyyi şey-in ḣalekah(u)

Allah, onu hangi şeyden yarattı?

Min nutfetin ḣalekahu fekadderah(u)

Az bir sudan (meniden). Onu yarattı ve ona ölçülü bir şekil verdi.

Śumme-ssebîle yesserah(u)

Sonra ona yolu kolaylaştırdı.

Śumme emâtehu feakberah(u)

Sonra onu öldürdü ve kabre koydu.

Śumme iżâ şâe enşerah(u)

Sonra, dilediği vakit onu diriltir.

Kellâ lemmâ yakdi mâ emerah(u)

Hayır, hayır o, Allah’ın kendisine emrettiğini yerine getirmedi. (İman etmedi.)

Felyenzuri-l-insânu ilâ ta’âmih(i)

Her şeyden önce insan, yediği yemeğine bir baksın!

Ennâ sabebnâ-lmâe sabbâ(n)

Gerçekten biz, yağmuru bol bol yağdırdık.

Śumme şekaknâ-l-arda şakkâ(n)

Sonra toprağı, iyiden iyiye yardık!

Fe-enbetnâ fîhâ habbâ(n) Ve ’ineben ve kadbâ(n) Ve zeytûnen ve naḣlâ(n) Ve hadâ-ika ġulbâ(n) Ve fâkiheten ve ebbâ(n) Metâ’an lekum veli-en’âmikum

Böylece sizin ve hayvanlarınızın yararlanması için orada taneler, üzümler, yoncalar, zeytinler, hurmalıklar, sık ağaçlı bahçeler, meyveler ve otlaklar ortaya çıkardık.

Fe-iżâ câeti-ssâḣḣa(tu) Yevme yefirru-lmer-u min eḣîh(i) Ve ummihi ve ebîh(i) Ve sâhibetihi ve benîh(i) Likulli-mri-in minhum yevme-iżin şenun yuġnîh(i)

Kişinin kardeşinden, annesinden, babasından, eşinden ve çocuklarından kaçacağı gün kulakları sağır edercesine şiddetli ses geldiği vakit, işte o gün onlardan herkesin kendini meşgul edecek bir işi vardır.

Vucûhun yevme-iżin musfira(tun)

O gün birtakım yüzler vardır ki pırıl pırıl parlarlar,

Dâhiketun mustebşira(tun)

Gülerler, sevinirler.

Ve vucûhun yevme-iżin ‘aleyhâ ġabera(tun)

O gün nice yüzler de vardır ki, toz toprak içindedirler.

Terhekuhâ katera(tun)

Onları bir siyahlık bürür.

Ulâ-ike humu-lkeferatu-lfecera(tu)

İşte onlar, kâfirlerdir, günaha dalanlardır.